Het is een onbewaakt ogenblik op een warme vrijdagmiddag. Lusteloos pak ik mijn telefoon om gedachteloos te swipen. Dat is wat ik met enige regelmaat doe de afgelopen jaren: swipen. En dan met name naar links.
Inmiddels is het drie jaar geleden dat ik me daarvoor aanmeldde, datingapps. Bumble, Breeze, e-Matching, de hele santenkraam. En de resultaten zijn behoorlijk teleurstellend. Daar ben ik natuurlijk zelf ook debet aan.
Afgelopen weekend las ik in Het Parool dat Amsterdam inmiddels een echte ‘solostad’ is. Bijna twee derde van de inwoners woont alleen. Dat betekent dat hier tienduizenden singles van mijn leeftijd rondlopen. Statistisch gezien zou het dus niet zo moeilijk moeten zijn om iemand tegen het lijf te lopen.
Toch wel.
Terug naar vrijdagmiddag. Ik ben dus aan het swipen. Kitesurfende mannen, mannen die een vrouw zoeken ‘met een eigen leven’ (ja duh!), zelf uitgeroepen ‘jongensachtige’ mannen: links, links, links.
En dan ineens… iemand die op een kunstenaar lijkt. Hij staat voor een enorm doek. Ik kijk nog eens goed. Dat doek ken ik. Sterker nog: het is míj́n schilderij. Deze man is een werk van mij aan het naschilderen.
Ik vraag me af hoe groot de kans is dat je op een datingapp iemand tegenkomt die jouw werk staat na te maken. Is dat een teken aan de wand? Het lot? Een speling van het universum?
Ik dacht het niet.
Naar links.
