“I have done nothing all summer but wait for myself to be me again.” Dat schreef de iconische schilderes Georgia O’Keeffe (1887-1986) een kleine eeuw geleden in een brief aan een collega. En ik, ik geef het niet graag toe, ik bevind me deze zomer in dezelfde zone. Het klinkt zo gemakkelijk, zo passief, zo nietsnutterig, maar is dat het ook? Waarom ken ik dit niet uit de tijd dat ik gewoon in loondienst werkte? Tijd om vriend Chat te vragen hoe het zit. ‘Kunstenaars, schrijvers en muzikanten raken sneller in zo’n staat van “wachten op jezelf” omdat hun identiteit …

Tijdens het updaten gebeurt het ineens: website stuk. Niets dat het meer doet. Niet aan de achterkant, niet aan de voorkant. En ik kan er ook niet meer in om iets recht te zetten wat krom is gaan staan. Toen ik begon met fotografie heb ik zelf in één weekend mijn website gebouwd. Ik was supertrots op mezelf dat dat lukte. De site evolueerde met mijn carrière mee tot wat het nu is. Van fotografie naar schilderijen. Heel wat werken verkocht ik via mijn zelf gebouwde webshop die ik koppelde aan mijn boekhoudsysteem en alles liep op rolletjes. Tot nu. …

Tijdens een etentje vang ik een gesprek op. “Ik heb Instagram en Facebook van mijn telefoon gehaald, ik ben het helemaal zat,” zegt iemand. Een ander knikt instemmend. “Beter zo.” Ik begrijp het. En ik benijd het een beetje. Maar ik denk ook: wat nu? Mijn werk heeft zijn publiek grotendeels via die platforms gevonden. Eerst als fotograaf, later als schilder. Toen waren het nog open netwerken. Je plaatste iets en mensen zagen het. Dat is veranderd. Het algoritme schuift, zonder uitleg. Wat ik post komt lang niet altijd meer aan. De interactie is teruggelopen tot een handvol bekenden. Trouw …

“Waarom juist deze vrouw?”Het is een oprechte vraag die me vaak wordt gesteld. En ook al zou ik er graag een helder antwoord op geven, het is er meestal niet. Er is geen methode, geen systeem. Wat er wél is: een moment. Het gebeurt meestal onverwacht. Een naam die oplicht in een zin. Een foto die blijft hangen. Een verhaal waarvan het hoofd op hol slaat. Alsof zij mij vindt, niet andersom. Zo ging het ook bij Elli Kruithof. Een Vlaamse interieurontwerpster, vergeten, maar met een leven dat aan alle kanten riep om gezien te worden. Haar verhaal diende zich …

Het is godsallejezus vroeg als de wekker gaat. Buiten is het donker en mijn hoofd blijft koppig in nachtmodus. We hebben een busje gehuurd, want mijn schilderijen moeten naar Antwerpen en die passen, sommige van 1,5 bij 2 meter, never nooit niet in mijn auto. Wel heb ik het busje geregeld, maar níét heb ik gedacht aan: spanbanden, dekens, beschermmateriaal of een plan. Gelukkig is mijn partner in crime wél voorbereid. Hij haalt een arsenaal aan gereedschap tevoorschijn waar een gemiddelde klusjesman van zou blozen. Daar kan ik wat van leren. “We zijn in een kwartiertje klaar,” had ik vooraf …