Het is een onbewaakt ogenblik op een warme vrijdagmiddag. Lusteloos pak ik mijn telefoon om gedachteloos te swipen. Dat is wat ik met enige regelmaat doe de afgelopen jaren: swipen. En dan met name naar links. Inmiddels is het drie jaar geleden dat ik me daarvoor aanmeldde, datingapps. Bumble, Breeze, e-Matching, de hele santenkraam. En de resultaten zijn behoorlijk teleurstellend. Daar ben ik natuurlijk zelf ook debet aan. Afgelopen weekend las ik in Het Parool dat Amsterdam inmiddels een echte ‘solostad’ is. Bijna twee derde van de inwoners woont alleen. Dat betekent dat hier tienduizenden singles van mijn leeftijd rondlopen. …

Als ik ’s ochtends mijn bed uitkom, is het eerste dat ik doe: mijn schoenen aantrekken. Niet tandenpoetsen, niet douchen, niet de krant lezen, maar schoenen aan. Raar? Misschien. Maar sinds ruim een maand heb ik de wandelwoede. Het is me al eerder in mijn leven overkomen. Toen maakte ik het nóg gekker. Tijdens de lockdown presteerde ik het om mijn wekker op 5 uur te zetten om voor dag en dauw er op uit te trekken. Zo erg is het dit keer niet gesteld. Ik wacht rustig tot ik wakker word, maar dan gaan ze aan en loop ik …

De feestdagen komen eraan, en dat vind ik gezellig. Lichtjes, familie, mandarijntjes, speculaas én de enige tijd van het jaar dat je met goed fatsoen nog vóór het ontbijt een marsepeinen varken naar binnen kan werken. Maar sinds een jaar of tien begint het hele circus met een domper: Black Friday. Of eigenlijk: Black November, zoals ik vandaag op de site van NOS las. Zowat een maand lang korting op alles wat los en vast zit. Ook op het gezond verstand. Terwijl we zouden moeten nadenken over minder kopen, worden we nu wekenlang opgewarmd met mails vol “deals die je …

Volgens de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS) leven we in een “hypernerveuze samenleving”. Prestatiedruk, versnelling, individualisme… we worden er collectief niet gezonder op. Ik prijs me gelukkig met mijn vak. Niemand verwacht dat ik binnen tien minuten antwoord geef op een appje, niemand die met stoom uit de oren naast mijn ezel staat. Ik mag rustig schilderen tot het doek af is en ik doe het zoals ik dat wil. Toch ervaar ik soms ook stress of pijn. Ik ben ook maar een mens. Maar mijn voordeel is dat ik dan lekker kan werken. Al schilderend laat ik mijn …

“I have done nothing all summer but wait for myself to be me again.” Dat schreef de iconische schilderes Georgia O’Keeffe (1887-1986) een kleine eeuw geleden in een brief aan een collega. En ik, ik geef het niet graag toe, ik bevind me deze zomer in dezelfde zone. Het klinkt zo gemakkelijk, zo passief, zo nietsnutterig, maar is dat het ook? Waarom ken ik dit niet uit de tijd dat ik gewoon in loondienst werkte? Tijd om vriend Chat te vragen hoe het zit. ‘Kunstenaars, schrijvers en muzikanten raken sneller in zo’n staat van “wachten op jezelf” omdat hun identiteit …